skip to Main Content
Est. JUNI 2015

De handtekening van Ronald Koeman

De eerste keer dat ik Ronald Koeman zag was in 1980 in Zuidlaren. FC Groningen had er juist een vriendschappelijk voorbereidingspotje afgewerkt. Geen idee meer of het tegen een andere profclub was, of tegen de plaatselijke VV.

Ronald was amper 17. Relaxed stond hij, aan de vooravond van zijn imposante carrière, tegen de deurpost van de kantine geleund. Zelf was ik 14. Of ik een handtekeneing mocht? Natuurlijk, en achteloos krabbelde het rossige supertalent in m’n boekje, alsof hij al jaren niet anders had gedaan. Ik was er reuze mee in m’n sas.

Dit artikel lees je gratis. Als het bevalt kun je onderaan een kleine bijdrage doen, zodat ik dit soort artikelen kan blijven schrijven

Een kleine twaalf jaar later, in april 1992, zat ik opnieuw tegenover hem, in een hotel in Barcelona. Het Princesa Sofia waarschijnlijk, maar daar wil ik vanaf zijn. Een paar uur eerder was ik, met een fikse kater, vanuit Monaco, waar ik het Feyenoord van Wim Jansen gelijk had zien spelen, naar Catalonië komen vliegen.

Koeman was goedgeluimd. Hij was net genezen van een slepende achillespeesblessure en stond – nog ongewis – voor het absolute hoogtepunt in zijn loopbaan: het winnen van de finale van de Europa Cup 1. Hij had goede zin, hoewel de kritiek vanuit voornamelijk Nederland hem hoog zat. Daar klonken steeds vaker verwijten. Te traag en te dik, vond men hem. ‘Waar zijn we in Nederland mee bezig?’, vroeg hij zich af. ‘In Italië richten ze voor Gullit een standbeeld op, maar in Nederland moet ie uit Oranje.’

Het interview was nog maar net een kwartiertje op gang, toen we gestoord werden. Een groep van zo’n tien Catalaanse bakvissen wilde graag de handtekening van Sneeuwvlokje. Natuurlijk, glimlachte Koeman, en nam uitgebreid de tijd voor de chiquita’s. Die waren met de aandacht en de krabbel reuze in hun sas.

Toen het interview er een dikke twee uur later opzat, en de libero van Oranje en Barça was opgehaald door Bartina, sloeg de schrik mij om het hart. M’n bandrecordertje stond namelijk op pauze.

Hè, wat?! Het zou toch niet…? Maar inderdaad, ik had ‘m na een dikke twaalf minuten, toen de horde vrouwelijke fans kwam bedelen om z’n krabbel, het apparaatje even gepauzeerd. Maar vervolgens had ik vergeten weer op ‘record’ te drukken.

Het zweet brak me uit. Al in de taxi begon ik als een waanzinnige te schrijven, en in de lobby van m’n hotel schreef ik als een razende Roeland door. Het gevolg was dat ik amper drie uur en 23.000 tekens later het complete verhaal – uit het blote hoofd – had uitgewerkt. Nog nooit had ik zo snel een feature geschreven.

Een week later stond er ‘Ronald Koeman slaat hard terug – Barcelona op de drempel van Wembley’ op de cover. En de matchwinner van de Europa Cup 1-finale van een dikke maand later vond het een prima verhaal. Of z’n woorden een beetje goed waren weergegeven, wilde ik weten?

‘Prima’, vond Koeman.

Vandaag zette hij opnieuw z’n handtekening. Miljoenen mensen over de hele wereld, hijzelf niet in de laatste plaats, waren er reuze mee in hun sas.

 

Waardeer dit artikel!

Dit artikel las je gratis. Vond je het de moeite waard? Dan kun je jouw waardering laten zien door een kleine bijdrage te doen. Reuze makkelijk, via bijvoorbeeld iDEAL. Bedankt alvast!

Mijn gekozen waardering € -
Back To Top