skip to Main Content
Est. JUNI 2015

Guten Abend allerseits

Al zo lang ik me kan heugen, keken wij als jochies naar de Sportschau. Elke zaterdagavond, om klokslag 18:05 uur, op de ARD: das Erste Deutsche Fernsehen. Een uur lang Bundesliga Fußball, heerlijk.

Niet alleen het kijken was leuk, naar helden als Klaus Fischer (met z’n fallrückzieher), Felix Magath, Manny Kaltz, Hans-Peter Briegel of de boertjes Förster, maar óók het napraten met vriendjes schiep bijzonder veel genoegen. Dan deden we een wedstrijdje wie de meeste Duitse voetbalclichés had waargenomen die avond. Pfostenschuss, Abpraller, Distanzschuss, Auftakt nach Mass, Dribbelstark, Supertechniker, klarer Abseits, Doppelpass, Laufpensum, gefahnt und gepfiffen, tolle Flanke en Glanzparade – we konden ons geluk niet op als we onze bingokaart weer helemaal vol kregen.

Dit artikel lees je gratis. Als het bevalt kun je onderaan een kleine bijdrage doen, zodat ik dit soort artikelen kan blijven schrijven

We hadden natuurlijk allemaal onze favoriete commentatoren. Waldemar Hartmann, Wilfried Mohren, Gerd Rubenbauer, Manfred Vorderwülbecke, Jörg Wontorra, Eberhard Stanjek – we konden ze stuk voor stuk dromen. Vooral als er halverwege een samenvatting weer eens een ‘Ich darf es schon vorwegnehmen, es blieb beim null zu null’ had geklonken, en er vervolgens nog drie knoeperds van kansen werden getoond.

Geen van deze legendarische moderatoren en/of commentatoren kon echter in de schaduw staan van onze absolute held. Heribert Faßbender. Heribert stond op eenzame hoogte. En dat was niet vanwege zijn geraspte stem, zijn immer goed gecoiffeerde ringbaardje, of vanwege zijn kennis en kunde. Nee, onze adoratie voor Heribert Faßbender had slechts één reden. Zijn karakteristieke aankondiging.

Faßbender had namelijk de gewoonte om iedere uitzending te beginnen met een welgemeend ‘Guten Abend allerseits’. Soms ging er een hele riedel aan vooraf, maar steevast werd de inleiding vervolgens afgesloten met een ‘Guten Abend allerseits’. We konden niet wachten tot de Sportschau van die avond was afgelopen, om elkaar al van verre toe te schreeuwen: ‘Hij zei ‘t, hij zei ‘t!’

Hoe kon ik toen vermoeden dat ik hem een jaar of tien later eens in levende lijve zou ontmoeten. Dat was op 18 juni 1992, ten tijde van het Europees kampioenschap voetbal in Zweden. Plaats van handeling: de lobby van het City hotel in Gothenburg. Het was een ontmoeting om niet licht te vergeten.

Wat was het geval? Als Oranje een interland speelde, voetbalden wij met het Nederlandse (sport)journalistenelftal eerder op de dag ook altijd een wedstrijdje tegen de collega’s uit het land van de betreffende tegenstander. In dit geval dus Duitsland. Vandaar dat ik die donderdagochtend in alle vroegte, met een beker koffie in de hand, in de lobby van het Sky Hotel stond te wachten op m’n collega’s Frits Barend, Rob Fleur, Eric Oudshoorn, Paul Onkenhout, Willem Vissers en Sieb Oostendië, die waren ingekwartierd bij de collega’s van de Duitse televisie.

Zo kon het dus gebeuren dat ik, nog half slaapdronken, de deuren van de lift zag opengaan. En wie stapte naar buiten als ware hij de Bondskanselier himself? Inderdaad. Heribert Faßbender. Keurig in het pak, ringbaardje perfect gecoiffeerd als altijd.

Hij moet mijn blik van herkenning hebben gezien, want hij knikte vriendelijk in mijn richting. ‘Gutenmorgen Allerseits’, schalde het vervolgens door de lobby van het Sky hotel.

Ik verslikte me bijna in m’n koffie van het lachen, maar mijn dag kon niet meer stuk. De klinkende 3-1 zege op de Mannschaft die later die avond volgde, was nog slechts bijzaak. •

Waardeer dit artikel!

Dit artikel las je gratis. Vond je het de moeite waard? Dan kun je jouw waardering laten zien door een kleine bijdrage te doen. Reuze makkelijk, via bijvoorbeeld iDEAL. Bedankt alvast!

Mijn gekozen waardering € -
Back To Top