skip to Main Content
Est. JUNI 2015
Het Is Niet Het Seizoen Van Janine Abbring

Het is niet het seizoen van Janine Abbring

Vorige week gaf ik haar nog het voordeel van de twijfel. Kon zij er wat aan doen dat er met Romana Vrede geen land te bezeilen was. Die emmerde maar door over haar autistische zoontje Charlie. Ze had bovendien geen zin in een interview, maar wilde een gesprek. Nou prima, maar toen ze wedervragen begon te stellen, luisterde ze niet naar het antwoord.

Nee, daar viel voor Janine Abbring geen eer aan te behalen. Maar ze kon wat lijden. Ze had, dankzij haar debuutseizoen, behoorlijk wat krediet opgebouwd. Vooral haar Zomergasten met de doodzieke burgemeester Eberhard van der Laan staat nog op menig netvlies gebrand.

Abbring moet echter uitkijken. Want ook tijdens de tweede aflevering van het seizoen gaf ze niet thuis. Dat kon ze dit keer alleen zichzelf verwijten. Louis van Gaal toonde zich namelijk een topgast. Was goedgeluimd, en had z’n beste beentje voorgezet om er iets van te maken. Maar van de andere kant van de tafel kreeg hij nul op request.

Wat er aan schortte? Van Gaal gaf talloze voorzetjes, maar Abbring weigerde ze in te koppen. Vertelde dat zijn oudste dochter het huis uitwilde nadat zijn vrouw was overleden. De waarom-vraag bleef uit. Openbaarde dat de dood van JFK hem meer had gedaan dan de dood van zijn vader. Vragen over de achterliggende redenen kwamen niet. De programmalijn, de fragmenten en de vooraf bedachte vragen waren kennelijk heilig. Zelfs toen Van Gaal brak, en sprak over de dood van zijn eerste vrouw Fernanda, bleef Abbring ongewoon koeltjes. Van de empathie die ze een jaar eerder nog had getoond bij Van der Laan, was weinig meer over.

Ondertussen ging Van Gaal onverdroten verder met zijn one man show. “Die pannenkoek had natuurlijk ín z’n gezicht moeten vallen”, was hij kritisch op een Lou van Burg-fragment van ver voor de Napoleontische oorlogen. En flirten probeerde hij ook nog: “Ik heb een zwak voor brunettes, zoals jij.” Ohlala.

Maar Abbring gaf geen krimp. Slechts één keer was ze ongemeen scherp. Dat was toen Van Gaal trots verhaalde hoe hij met FC Antwerp in de top van de Belgische competitie had gespeeld. “Hoezo ‘we’?”, vroeg Abbring droogjes. “Jij zat toch vooral op de bank?”

Dat moest Louis van Gaal lachend toegeven. Zoals hij zich bijna de gehele avond glimlachend in een lauwwarm bad liet dompelen. Pas op ruim tweederde van de uitzending had ie even genoeg wat die rits aan slecht getimede interrupties. Maar daarna was Louis weer de ontspannenheid zelve. In tegenstelling tot Abbring. Die bleef nerveus. Nee, ’t is niet haar seizoen. •

 

Back To Top