skip to Main Content
Est. JUNI 2015
Kampioenuh!

Kampioenuh!

Grappig hoe door één kinderfoto weer allerlei herinneringen bij je bovenkomen. Zoals bij bovenstaande elftalfoto van Tynaarlo E1, gemaakt in het voorjaar van 1974. Of E1… Welpen, heette dat nog gewoon in die tijd.

Het was het eerste jaar dat ik op voetbal mocht. Want je moest 8 zijn voor je mocht gaan voetballen toentertijd. Van F’jes, en voetballen op halve velden met handbaldoeltjes, had nog nooit iemand gehoord. Wij deden het gewoon op een volwassen voetbalveld, met grote doelen. Met korte corners, dat dan weer wel.

M’n eerste wedstrijd, ik weet het nog goed, was Yde de Punt-uit. Witte shirts, rode broeken. Gingen we vanuit Tynaarlo op de fiets naartoe. Via de Meerweg en langs het Noord-Willemskanaal. Onder luid gezang, natuurlijk.

Dit artikel lees je gratis. Als het bevalt kun je onderaan een kleine bijdrage doen, zodat ik dit soort artikelen kan blijven schrijven

‘Tynaarlo 1, 2, 3 gaat nooit verloren, Tynaarlo 1, 2, 3 staat bovenaan. En op het hoekie van de laan, zie je met grote letters staan: Tynaarlo 1, 2, 3 wordt kampioen…’ En dat dan een keer of 27.

Tien minuten voor het begin van de wedstrijd – op zaterdagochtend 10 uur, met de dauw uiteraard nog volop op het gras – maakte onze coach Jan Blaauw de opstelling bekend. ‘Darwinkel, midvoor.’

Het angstzweet brak me uit. Grote paniek, ondanks m’n prachtige Quick voetbalschoenen, met twee brede witte strepen, en met zo’n prachtige zachtrubberen witte rand net onder de enkel. Ik had namelijk geen idee wat of waar dat was, midvoor. En dus vroeg ik aan al m’n ploeggenootjes tussen neus en lippen door waar zij dan wel niet stonden.

‘Linksbuiten’, zei Roelof.
‘Linksback’, antwoordde Egbert.
‘Mid-mid’, wist Erik.
‘Op doel’, zei Theo.

Wel verdorie. Er was helemaal niemand anders die óók midvoor stond… Uiteindelijk kwam alles toch nog goed. 3-0 zege, dat Yde de Punt wist ook weer waar het stond. Niet gescoord nog. Als ik ’t me goed herinner tekende Roelof Hadders voor een hattrick. Chapeau.

Maar een week later, tijden m’n eerste thuiswedstrijd op Sportpark Noord, gaf ik, om met Evert ten Napel te spreken, als midvoor wel degelijk m’n visitekaartje af. Drie goals, tegen Hermes Avk uit Annerveenschekanaal, je weet wel, met van die omgekeerde Ajax-shirts. Niet dat ik de gevierde man was, want het werd maar liefst 15-0 tegen die Veenkoloniale rauzers. Nooit meer een wedstrijd zó dik gewonnen, geloof ik.

Uiteindelijk werd het seizoen, met tegenstanders als BSVV (Bovensmilde), SSSV (Smilde), ZVZ (de zaterdagvoetballers uit Zuidlaren), en VAKO (Vries) afgesloten met een kampioenschap. Een titel die werd behaald op het veld van nummer twee VV Zuidlaren. Het kwam erom, weet ik nog wel. 1-0, zwaarbevochten. Doelpunt Erik Rozema. Waarvan akte.

Waardeer dit artikel!

Dit artikel las je gratis. Vond je het de moeite waard? Dan kun je jouw waardering laten zien door een kleine bijdrage te doen. Reuze makkelijk, via bijvoorbeeld iDEAL. Bedankt alvast!

Mijn gekozen waardering € -
Back To Top