skip to Main Content
Est. JUNI 2015

Rotziekte

Op social media schreef zanger/muzikant/liedjesschrijver Jan Rot onlangs dat zijn einde nabij is. Ook Jan is ten prooi gevallen aan die rotziekte kanker.

‘Een nieuwe scan windt er geen doekjes om: ik word niet meer beter. Uitzaaiingen alom’, schreef de zanger. ‘Hoeveel tijd ik nog heb wordt vanzelf duidelijk. Het is heel onwerkelijk, ik ben fysiek snel moe, maar heb verder nog weinig last.’

Nou ken ik Rot niet persoonlijk, maar toch kwam zijn mededeling even binnen bij me. Jan Rot was namelijk de allereerste popartiest die ik in levende lijve aan het werk zag. En zoiets is, net als je eerste zoen, je eerste elpee, je eerste autootje of je eerste baantje, natuurlijk een ijkpunt van heb ik jou daar. Dat vergeet je je leven lang niet meer.

Jan Rot was in 1978, op het popfestival op de sportvelden van SV Tynaarlo, als zanger van de Streetbeats uit Stad, de opening act. Voor wie het niets zegt: die Streetbeats waren, net als Phoney & the Hardcore en het White Honey van Hanneke Kappen, een exponent van het legendarische Groninger Springtij. Streetbeats was weliswaar niet zo bekend als z’n stadgenoten Solution en Herman Brood & His Wild Romance, die later die dag op het Tynaarlose podium hun kunsten zouden vertonen, maar toch.

Omdat ik nog nooit livemuziek had aanschouwd, stond ik me als knuppeltje van 11 te vergapen aan Rot, die – in mijn geheugen – in korte broek vanachter z’n pianootje de meest aanstekelijke rocknummertjes ten gehore bracht. Boys+girls, Little Laura, Poor Boy – die vrolijke Rot in z’n koddige korte broek zong dat het een aard had. Ja, die Streetbeats waren best te pruimen. Ze leken wel een beetje op Gruppo Sportivo, vond ik.

Van Herman Brood werd ik fan, maar ook Jan Rot ben ik altijd blijven volgen. Rot werd weliswaar geboren in Indonesië en groeide op in het Drentse Zuidwolde, maar wordt door Groningers nog altijd als één van hen beschouwd. Mooie keerl, die Rot: al z’n broers en zussen gingen naar Amsterdam om te studeren. ‘Dan ga ik wel naar Groningen’, zei Jan, ook al omdat-ie in Stad regelmatig Herman Brood tegen het lijf liep.

Daarbij maakte Jan Rot gewoon mooie liedjes, met vaak prachtige teksten.

Alleen jij, en jij alleen
zegt me meer dan iedereen
van al wat rijmt op ij
hoor jij het meest bij mij
.

Kennelijk was ik niet de enige die vond dat Jan Rot er best wel wat van kon, want ook Nieuwsblad-recensent Eddy Determeyer was het talent van z’n stadgenoot niet ontgaan.

‘Het popklimaat moet daar (in Ierland) nog aanzienlijk slechter zijn dan bij ons. Zelfs hier in de regio hebben we groepen (New Adventures of, heel iets anders, het nieuwe bandje Ratata van Jan Rot) waar U2 zich niet mee kan meten’, schreef Determeyer in een recensie in 1980, waarin hij Bono en consorten volledig afserveerde.  Hij vergeleek hun muziek na een optreden in Vera onder de kop ‘U2 teleurstellend’ met het geluid van een nadrukkelijke betonmolen en typeerde het als soppige cementrock.

Jan Rot kon Determeyers episteltje wel waarderen. ‘Eén van m’n betere plakboekknipsels’, vond Rot, die er de humor dus wel van inzag. ‘Vroeger kon U2 niet aan mij tippen.’

Jan Rot gaf na zijn aangekondigde dood verscheidene interviews, waarin hij zei zich vooral te willen vermaken met zijn familie, dat hij zal blijven optreden tot hij er bij neervalt en dat hij met behulp van galgenhumor de moed erin zal proberen te houden.

Nieuwe liedjes zal hij echter niet meer schrijven, beloofde hij, en dat is natuurlijk dood en doodzonde.

Allemaal door die Rotziekte. •

Waardeer dit artikel!

Dit artikel las je gratis. Vond je het de moeite waard? Dan kun je jouw waardering laten zien door een kleine bijdrage te doen. Reuze makkelijk, via bijvoorbeeld iDEAL. Bedankt alvast!

Mijn gekozen waardering € -
Back To Top