Oók de terreinknecht legt de basis in augustus

Ik denk dat ik, om al dat domme gedraaf tot een minimum te beperken, vooral ook om díé reden voor een plek onder de lat heb gekozen. Of dom gedraaf… Natúúrlijk besefte ik best dat met dat rennen de conditionele basis werd gelegd voor de rest van het seizoen. Maar toch.

Prachtjob. Al hadden we na het afzwaaien van terreinknecht Kamps behoorlijke schoenen te vullen. En onderschat het niet, de kunst van het lijnen trekken. Dat was (is) voorwaar nog geen sinecure.

Neem alleen al de dikte van het krijt. Die wordt gemixt met precies de juiste hoeveelheid kalk en water. Niet te dik, maar zeker ook niet te dun. Precies goed. En: de lijnen moeten natuurlijk kaarsrecht zijn. Je zult ze de kost geven, de grappenmakers op het onvolprezen internet. Lachen, al die zwabberlijnen die gelegd lijken door Tinus, FC Knuddes vaak dronken terreinknecht.

Maar die basis werd (wordt) dus gelegd in augustus, op een maagdelijk groen veld. Dan spande je de touwtjes waarlangs je de eerste lijnen van het nieuwe voetbaljaar legde. Je sloeg een latje in de middenstip en spande een precies 9.15 meter lang touwtje aan je karretje voor de perfecte ronde cirkel. Bij de twee penaltystippen van hetzelfde laken een pak.

Was de basis goed, dan had je daar de rest van het seizoen profijt van. En wat ik zei: een prachtjob. Al was je wel vaak overgeleverd aan externe factoren. Ik bedoel: op kort, dik gras was het héérlijk lijnen trekken. Maar de gemeente ging over het maaien, wij niet. En als de gemeentewerkers hun taak een week wat verslonsden, dan zaten wij in het weekend met de gebakken peren.

Wat ook vervelend was: regen. En dan heb ik het niet over een buitje, maar over échte regen. Als wij op vrijdagmiddag zowel het hoofd- als bijveld van prachtige witte lijnen hadden voorzien, en het ging een nacht later los, dan kon je op zaterdagochtend voor dag en dauw opnieuw aan de gang. En als het echt tegenzat op zondagmorgen nóg ‘ns.

Nog altijd kijk ik op een voetbalveld hoe het met de lijnen is gesteld. Zijn ze mooi wit? Zijn ze recht? Op het WK in Amerika zag ik bijvoorbeeld dat ze daar om door een ringetje waren te halen.

Kunst natuurlijk. Die lijnen daar werden keurig getrokken door een volledig geautomatiseerde kalkrobot. Daar kwam geen mens meer aan te pas. Weet ik ook wel. De eerste keer dat ik zo’n ding zag voelde ik een pijnscheut in de onderbuik. Ook gij, Brutus?

Waarbij ik me afvraag: maken nog veel terreinknechten gebruik van zo’n ouderwets kalkkarretje? Jawel toch, mag ik hopen. Aan de andere kant: wel zo handig, zo’n robot, in het geval van een enorme moesson in de nacht van vrijdag op zaterdag.