skip to Main Content
Est. JUNI 2015
Der Spiegel, En De Journalistieke Doodzonde Die Nepnieuws Heet

Der Spiegel, en de journalistieke doodzonde die nepnieuws heet

Het gezaghebbende Duitse weekblad Der Spiegel moest deze week diep door het stof. Z’n sterverslaggever Claas Relotius was namelijk betrapt op plagiaat, het fabriceren van bronnen en zelfs het uit de duim zuigen van complete verhalen. Bijzonder pijnlijk, zeker in een tijd van nepnieuws.

Kranten, televisiezenders, omroepen, websites en tijdschriften die door het stof moeten door een uitglijder van één van z’n journalisten; het is van alle tijden. Vaak betreft het een slordigheid, die erin is geslopen door deadlinedruk, of door de drang de eerste te willen zijn. Voor een primeur of een enorme scoop doen we ’t tenslotte allemaal. Soms echter, is de oorzaak ordinaire luiheid. Geen zin om nog even dat extra belletje te plegen, te beroerd om nog even die noodzakelijke doublecheck te doen.

Het overkwam bijvoorbeeld sportjournalist Rob Fleur van Het Parool, in 1993. Fleur wilde de persconferentie van Dennis Bergkamp en Wim Jonk, waarop ze hun miljoenentransfer wereldkundig zouden maken, te snel af zijn. Hij gokte (c.q. hij kreeg van Wim Jonk de verkeerde informatie ingefluisterd, zoals Fleur zelf claimt) dat Bergkamp naar Juventus zou gaan. Opening voorpagina van de krant, mooie scoop, totdat Bergkamp en Jonk een paar uur later lieten weten dat ze samen naar Internazionale in Milaan zouden gaan.

Oeps. Foutje, bedankt. Zoals ook Willibrord Frequin vier jaar daarvoor bij KRO’s Brandpunt met de ‘Hoofdenaffaire’ in de fout was gegaan. Er zou in 1989 een welige handel in mensenhoofden tieren, zo was hem ter ore gekomen. Die hoofden werden massaal gestolen uit mortuaria, en zouden onder meer gebruikt worden voor ‘bizarre seks’. Was niet zo, bleek later. Fake news, zei de politie, en het einde van Frequin bij Brandpunt was een feit.

Back To Top