De Tour van 2018 voelde ’n beetje als thuiskomen

Ik ben verwend. Qua wielrennen, bedoel ik dan. Wielersucces, beter gezegd. Ik ben namelijk al zo oud dat ik de Nederlandse Gouden Generatie nog heb meegemaakt. Eind jaren zeventig, jaren tachtig was dat. We wonnen destijds zo’n beetje alles wat los en vast zat. We spraken een duchtig woordje mee.

Af en toe zie je op Alpe d’Huez nog wel zo’n halve gare langs de kant staan, met zo’n episch zwart-geel-rood wielershirt. De TI Raleigh-ploeg was de bom, zo’n veertig jaar geleden. Dat was zo’n beetje de Sky-ploeg van toen. Etappezeges werden aaneen geregen door Jan Raas, Gerrie Knetemann, Henk Lubberding, Johan van der Velde en Joop Zoetemelk. En als die niet wonnen, dan had je nog Steven Rooks, Hennie Kuiper, Peter Winnen en Gert-Jan Theunisse, die on-Nederlands goed konden klimmen. Een dag zonder etappezege was een dag niet geleefd.

Dit artikel lees je gratis. Als het bevalt kun je onderaan een kleine bijdrage doen, zodat ik dit soort artikelen kan blijven schrijven

Knetemann, Raas en Zoetemelk werden ook nog eens wereldkampioen. En de laatste won zelfs de Tour (nadat Eddy Merckx eindelijk gestopt was, en Bernard Hinault te veel last had van z’n knie)!

In de jaren die volgden was het behelpen, en moesten we het doen met sporadische succesjes. Jean-Paul van Poppel en Jeroen Blijlevens konden gelukkig een beetje sprinten, terwijl Erik Breukink, Adrie van der Poel, Jelle Nijdam, Erik Dekker en Michael Boogerd in geval van een goede dag de concurrentie naar huis konden rijden. Maar een vetpot was ’t niet. We hielden onszelf voor dat de rest van het peloton aan de EPO zat, en dat wij Nederlanders daar te naïef voor waren. Inmiddels weten we beter. De rest had behalve EPO ook nog wat meer talent.

Maar dat was vroeger. We hebben de magere jaren al weer lang en breed achter ons gelaten. De afgelopen Tour voelde zelfs weer ’n beetje als thuiskomen. Want wat waren we goed!

De enige fout die Tom Dumoulin dit jaar maakte was de Giro rijden. Was ie toen lekker thuisgebleven (lees: was ie zich toen al gaan focussen en voorbereiden op de Tour), dan had ie die Ronde van Frankrijk nu met twee vingers in de neus  gewonnen. Maar goed, da’s achteraf. En achteraf is ’t mooi wonen. Nu gaat dat gewoon volgend jaar gebeuren. Zeker als de Tourorganisatie, zoals het hoort, twee serieuze tijdritten inplant.

Los daarvan reed Dumoulin natuurlijk een beest van een Tour, met een tweede plek én op de valreep een etappezege. Daarnaast was er Dylan Groenewegen, die, pas 25 jaar oud, al z’n tweede en derde etappezege bijschreef. Die rijdt de komende jaren dus echt ie-de-re massasprint aan gort. En in wát voor een ploeg zat ie ook nog ‘ns een keer. Om de vingers bij af te likken, dat Lotto Jumbo. Wie nog geen fan was van Robert Gesink en Steven Kruijswijk, is het dat nu toch zeker wel? Die aanval richting Alpe d’Huez was er eentje voor de eeuwigheid. Je zou toch bijna hopen dat Karel van Eerd deze winter werkelijk alles op alles zet om Dumoulin al vanaf het voorjaar in zíjn geel te laten rijden. Jammer genoeg hebben ze Primoz Roglic al.

Om af te sluiten met ’n downer: ’t was niet de Tour van Wout Poels en Bauke Mollema. Maar je kunt ook niet alles hebben. •