skip to Main Content
Est. JUNI 2015
Groeten Uit Grolloo

Groeten uit Grolloo

Gisteren zag ik ‘m weer voor het eerst in dertien jaar, Johan Derksen. In levende lijve, bedoel ik dan. Bijna dertig jaar geleden haalde hij me binnen als krullenjongen bij Voetbal International. Dat ging zo.

Ze waren getipt door Henk Wageman, RIP, die twee jaar mijn chef was geweest bij de Zwolse Courant. Daarop werd ik gebeld met de vraag of ik bij VI wilde komen werken. Zeker, waarom niet. En dus volgde een sollicitatiegesprek, op de redactie van VI, destijds nog gevestigd op de bovenste verdieping van een kantoorpand op een industrieterrein in het pittoreske Capelle aan den IJssel.

Wie mocht denken dat ik, of één van de zeven andere kandidaten, al uitgebreid was doorgelicht door de sollicitatiecommissie, heeft ’t mis. Kennelijk wisten ze helemaal niks van me. Die indruk had ik tenminste toen ik de redactieruimte opliep, en de eerste die ik tegen het – toen nog – logge lijf liep Johan Derksen was.

Sigaar in ’t hoofd, en ’n blik van Wat moet je? “Nou, solliciteren toch, hoop ik”, zei ik, waarop ik gelijk maar even informeerde naar het boek, of de film, daar wil ik vanaf wezen, over zijn vriend Harry Muskee, waar Derksen destijds mee bezig was. Tenminste, dat had ik ergens gelezen.

Die ijsbreker deed het gemoed meteen opklaren. “Wat weet jij van Cuby?” Nou, alles dus. “Oh, kom jij uit Drenthe dan? Hé Westerhof, die Darwinkel is ook een Drent. Nou, maak je maar geen zorgen dan. Dan ben je binnen. Er lopen er hier al van die provinciale Rotterdammers genoeg.” Eindredacteur Ron Westerhof, Assenaar van geboorte, knikte. Die baan is van jou.

“Van Cuilenborg wil je later ook nog wel even spreken, maar da’s een wassen neus”, beloofde Derksen. “Misschien is ’t wel handig als je even wat van je matje afknipt, want Cees is wat ouderwets, die is niet zo van lang haar.”

Gisteren zag ik ‘m dus weer, in Grolloo. Bij ‘m thuis, en op het terras van Café Hofsteenge, de vroegere stamkroeg van Harry Muskee. Z’n haar nog steeds in precies hetzelfde model, de wilde Hajenius nog steeds in ’t hoofd. Er was zelfs een Cuby bij – een schat van een Labradoodle.

Een sollicitatiegesprek was ’t dit keer niet, maar een interview. Zéér binnenkort te lezen op deze plek, of elders in medialand. Maar daar stuur ik u dan wel op af. Met de Groeten uit Grolloo. •

 

Back To Top