skip to Main Content
Est. JUNI 2015

Een afscheid op Krameriaanse wijze

Afscheid nemen kan op verschillende manieren.

Je kunt, in de kracht van je leven, worden gedwongen door een blessure. Zoals Marco van Basten.

Je kunt stoppen op je absolute hoogtepunt, bijvoorbeeld na het winnen van de Champions League-finale. Zoals Frank Rijkaard.

Je kunt afscheid nemen nadat je eigenlijk te lang bent doorgegaan, zodat het ’n beetje een zielige vertoning wordt. Zoals Diego Maradona.

Je kunt natuurlijk ook steeds weer terugkomen, nadat je voor de zoveelste keer afscheid hebt genomen. Zoals Heintje Davids.

Je kunt ook afscheid nemen via een daverende knal, opdat die nog lang zal nadreunen. Zoals Herman Brood.

Je kunt ook stoppen door te sterven in het harnas, voor het oog van de camera, en in het volle spotlight. Zoals Tommy Cooper.

Je kunt ook volledig worden verrast door je afscheid, doordat je live in de uitzending voor een voldongen feit wordt geplaatst. Zoals Philip Freriks.

Dit artikel lees je gratis. Als het bevalt kun je onderaan een kleine bijdrage doen, zodat ik dit soort artikelen kan blijven schrijven

Maar je kunt natuurlijk ook je afscheid op geheel eigen wijze aankleden, zoals Frank Kramer afgelopen zaterdagnacht deed als Eurosport-commentator. Kramer, 71 jaar, zat in de studio om de finale van de Major League Soccer, tussen Atlanta United en Portland Timber, van commentaar te voorzien. Kramer was inderdaad negentig minuten lang aan ’t woord, maar over de wedstrijd repte hij nog met geen seconde.

Ja, één keer. Na 38 minuten, toen Atlanta de 1-0 maakte. “Dit is weer die Martinez, die heeft de onhebbelijke gewoonte om telkens als ik aan ’t woord ben te scoren. Dat moet ie niet te vaak doen, die vriend”, aldus Kramer. Atlanta’s tweede treffer liet Kramer zelfs helemaal links liggen. Hij zat toen net middenin een anekdote over de boetepot van Fritz Korbach.

Waar Kramer het dan wel over had? Over van alles en nog wat. Over beleggen. Over de presidentscampagne van John F. Kennedy. Over matchfixing. Hij besprak dichters als Willem Wilmink en Joost Prinsen. Hij las gedichten voor. Hij zong een lied (One for my Baby). Freddy Mercury kwam voorbij. En hij haalde tal van anekdotes vanuit zijn voetbalverleden op.

Je kunt veel van Frank Kramer zeggen, maar kleurloos is hij nooit geweest. Cartoonist Dik Bruynesteyn vond hem zelfs zó kleurrijk dat hij hem – als Frank (Sinatra) Kraammer – een plekje gunde in de selectie van Appie Happie’s Taaie Tijgers.

Me dunkt dat je zo’n eerbetoon nauwelijks meer kunt overtreffen, maar Kramer deed z’n uiterste best. Zo was hij steward (bij Lufthansa), speelde hij (in de marge van het) betaald(e) voetbal (FC Amsterdam, MVV, Telstar, Haarlem, Volendam), dook hij op in de Top 40 (als lid van Full House, met Standing on the Inside), presenteerde hij kwisjes (Boggle, Hints) en mocht hij zelfs gastheer spelen van de naar hem vernoemde Frank Kramer Show.

Bij zó’n CV stak zijn laatste klus – die van commentator bij Eurosport – inderdaad wat schril af. Gelukkig gaf hij daar dit weekeinde, op Krameriaanse wijze, wat kleur aan. Nachtkaarsen genoeg, moet hij hebben gedacht. •

Waardeer dit artikel!

Dit artikel las je gratis. Vond je het de moeite waard? Dan kun je jouw waardering laten zien door een kleine bijdrage te doen. Reuze makkelijk, via bijvoorbeeld iDEAL. Bedankt alvast!

Mijn gekozen waardering € -
Back To Top