skip to Main Content
Est. JUNI 2015

Sinterklazen en moeders beduvel je niet!

Kostelijke column van Peter Leijsten in L Magazine afgelopen week. Hij verhaalde over een schoenzetavontuur dat hij had beleefd met zijn dochter en haar vriendinnetje. In kort bestek: zowel dochter als vriendinnetje hadden een cadeautje, een mandarijntje, wat pepernoten én wat chocola in hun schoen gestopt gekregen. Maar wat schetste Peters verbazing toen hij ’s ochtends beneden kwam? De chocola was spoorloos verdwenen!

Of Sinterklaas geen chocola had meegebracht?, bracht hij voorzichtig te berde.

Nou nee, antwoordde dochterlief. Dat had Opa Piet allemaal opgegeten. Was op het Sinterklaasjournaal geweest.

Dit artikel lees je gratis. Als het bevalt kun je onderaan een kleine bijdrage doen, zodat ik dit soort artikelen kan blijven schrijven

Nou, daar stond Peter dan. Met de mond vol tanden. En op z’n tong te bijten. Hij kon niet bedenken hoe hij zijn wijsheid (“Ik wéét dat er chocola in de schoentjes zat!”) kon spuien, zonder de Sint & Piet-mythe te verpulveren.

Het deed mij onwillekeurig terugdenken aan een jaar of, pak ‘m beet, 46 jaar geleden. Laat het 1972 geweest zijn. M’n broertje en ik hadden beiden onze schoen gezet. Mooi liedje gezongen, in d’één of d’andere hoek ofzo, we hadden een dikke winterpeen in de schoen gedaan, met misschien zelfs nog een suikerklontje of twee erbij.

Nou was ik, ook toen al, vaak vroeg wakker. Dus ik voor dag en dauw naar beneden. Kijken of het de Goedheiligman had behaagd. En warempel. In allebei de schoenen zat een Matchbox-autootje. Prachtig!

Alhoewel. In mijn schoen zat een oranje-kleurige old timer. Best een leuk autootje. Ware het niet dat ie wat schril afstak bij het autootje dat in de schoen van m’n broertje zat. Die had namelijk een blitse, felgele muscle car in z’n schoen zitten. Type Ford Mustang. Ongeveer tien keer zo cool als dat ouderwetse en suffe vehikel van mij.

M’n teleurstelling verbijtend kreeg ik ’n briljante ingeving: gewoon even omwisselen. Geen haan die er naar zal kraaien. Toch?

Toen m’n broertje en ik een paar uur later samen naar beneden gingen om de buit te ‘ontdekken’, ging alles volgens plan. Hij was reuze in z’n sas met ‘zijn’ old timer, en ik met ‘mijn’ muscle car. Iedereen blij.

Totdat m’n moeder beneden kwam.

“Kijk ‘ns wat ik gekregen heb!”, riep ik uit, en liet haar m’n gele Mustang zien.

“Heb jíj die gekregen?”, vroeg m’n moeder, terwijl ze me doordringend aankeek. De twijfel en onmacht die Peter Leijsten in z’n greep had, was in de ogen van m’n moeder ab-so-luut niet te zien. Er was nog geen spoortje van pedagogische onzekerheid te ontdekken.

“Nee hoor”, zei ze resoluut, “die was voor Gerard. Vooruit, teruggeven!”

Ik was met stomheid geslagen. Wel verdomd. Maar vanaf dat moment wist ik zeker: Sinterklazen en moeders beduvel je niet. Die weten gewoon álles. •

Waardeer dit artikel!

Dit artikel las je gratis. Vond je het de moeite waard? Dan kun je jouw waardering laten zien door een kleine bijdrage te doen. Reuze makkelijk, via bijvoorbeeld iDEAL. Bedankt alvast!

Mijn gekozen waardering € -
Back To Top