skip to Main Content
Est. JUNI 2015

Het plezier spat er weer vanaf!

Wat is dát lekker wakker worden, na zo’n heerlijk sportweekeinde. Ik heb het dan over de monsterprestatie van het Nederlands voetbalelftal tegen wereldkampioen Frankrijk, en de klinkende zege van de Chicago Bears op divisierivaal Minnesota Vikings.

Oranje en de Bears zijn ook de enige twee sportploegen die direct invloed hebben op mijn humeur. Méér nog dan FC Grunn. Spelen Oranje en/of de Bears voor de keutel, dan is mijn complete weekeinde vergald. Maar verrichten ze één van tweeën of beide een wereldprestatie, dan loop ik een dag lang met de vlinders in m’n buik.

Dit artikel lees je gratis. Als het bevalt kun je onderaan een kleine bijdrage doen, zodat ik dit soort artikelen kan blijven schrijven

De gelijkenissen tussen beide teams zijn legio. Het zijn allebei jonge ploegen-in-opbouw. Zo viel het de afgelopen jaren om de drommel niet mee om fan te zijn van de Bears of van Oranje. Beide waren ze het lachertje en de voetveeg geworden. Ik zie het de Engelse analist Gary Lineker nog zó twitteren: “Good heavens, Holland have turned into Andorra.”

Auw. Die opmerking kwam aan. En niet alleen in Andorra.

Hoe anders is het in 2018. Talenten komen plotseling tot wasdom. Tegenstanders van formaat worden de oren gewassen. Wereldkampioenen en gedoodverfde favorieten hebben niks in te brengen. Het is die klasse die een fraaie toekomst doet gloren. Maar het is vooral ook de manier waaróp. De onderlinge chemie blijkt enorm. Iedereen gunt de ander de schijnwerper. Het plezier spat er werkelijk vanaf.

Het gevolg is dat, los van het resultaat, ook ineens álles lijkt te kloppen. Plotseling is er geen ergernis meer als Memphis compleet met poncho, panfluit en Peruaanse hoed uit z’n protserige Bentley stapt, maar is er een vertederende lach als Frenkie de Jong geniet van een Down-jongetje in z’n eigen wereld, en is er een gevoel van lichte trots als Virgil van Dijk z’n jackie leent aan ’n blauwbekkend meisje. Goed zo, jongen.

Bij de Bears is het al niet anders. Er wordt niet alleen genoten van het bij vlagen verrassend goede spel, maar zeker ook van de vreugde die de spelers uitstralen. Bijvoorbeeld als er op allerlei gekke manieren een touchdown wordt gevierd. Dit zijn ook de momenten dat ik Chicago ’t meeste mis. Vooral op the morning after. Je ziet Chicagoans na ’n klinkende zege altijd nét iets meer met de borst vooruit lopen dan anders.

Het is mooi om te zien dat dit over de gehele linie zo leeft. “Het is weer leuk om naar Oranje te kijken”, is namelijk de strekking van de honderden appjes en sms’jes die bondscoach Ronald Koeman dit weekeinde kreeg. Die Koeman die zelf óók staat te kijken van het leien dakje waar ie het allemaal vanaf ziet glijden.

Misschien dat Oranje zich vanavond via minimaal een gelijkspel tegen Duitsland bij de Final 4 van Europa schaart. En wellicht dat de Bears zich dit seizoen na jaren weer eens plaatsen voor de playoffs. Maar mocht het échte succes nog even uitblijven, ook dan is er nog heus geen man over boord. Er zit veel in ’t vat, en verzuren zal het niet. •

 

Waardeer dit artikel!

Dit artikel las je gratis. Vond je het de moeite waard? Dan kun je jouw waardering laten zien door een kleine bijdrage te doen. Reuze makkelijk, via bijvoorbeeld iDEAL. Bedankt alvast!

Mijn gekozen waardering € -
Back To Top