skip to Main Content
Est. JUNI 2015

Het is pas maart, maar ik mis Bram Tankink nu al

Op 28 mei 2016 tweette oud-wielrenner Bram Tankink het volgende: “Wakker worden in een doodstil bergdorp door ’t geluid van een roller op de gang. Normaal zou ik degene verwensen. Nu ontvang ik dat positief.”

Het geluid dat Tankink van de gang hoort komen, is namelijk het geluid van de rollerbank, waarop zijn kamergenoot Steven Kruijswijk zijn bont en blauwe lichaam test. Kruijswijk was een dag eerder namelijk hard ten val gekomen, door in de etappe van Pinerolo naar Risoul op een muur van bevroren sneeuw te rijden. Hij hield er een gebroken rib en een pijnlijke voet aan over. En oh, en passant vergooide hij met die val zijn zeker lijkende winst in de Giro d’Italia van dat jaar.

Dit artikel lees je gratis. Als het bevalt kun je onderaan een kleine bijdrage doen, zodat ik dit soort artikelen kan blijven schrijven

Wat er een paar uur later op hun beider hotelkamer gebeurde, zou het hoogtepunt worden van de wielercarrière van Bram Tankink. Dat althans zal hij over een paar weken in een aflevering van Adieu God op de EO bekennen.

Mooie kerel, die Bram Tankink. Veel authentieker vind je ze niet, met die vierkante kop van ‘m. Altijd goed voor ’n anekdote, met dat onvermijdelijke Hoksenbargse accent. Altijd recht voor z’n raap, immer recht uit ’t hart en zonder opsmuk en tierelantijntjes. En, al kan ik ’t mis hebben, nóóit chagrijnig.

Een hoogvlieger als wielrenner was ie natuurlijk niet. Als oerknecht hield hij zich maar liefst achttien jaar staande in het nietsontziende wielerpeloton, maar de aansprekende zeges die hij daarin boekte zijn op de vingers van een gemankeerde hand te tellen. De eerste etappe in de Ronde van Duitsland in 2005. De zesde etappe in de Ronde van Madagaskar in 2006. En bij wijze van afscheidscadeau, mocht hij vorig jaar Daags na de Tour en het Wielerspektakel Boxmeer winnen.

Toch zal bij nagenoeg iedere wielerliefhebber het hart opengaan bij het horen van de naam Bram Tankink. En wellicht dat dat ook geldt voor zijn vele ploeggenoten. Ex-ploeggenoten. Want vorig jaar zette de vleesgeworden cultheld er dus – eindelijk – een punt achter.

Eén van die ploegmaats – en bovendien kamergenoot – was in 2016 dus Steven Kruijswijk. Over wie Tankink eerder op die 27ste mei nog had gezegd: “Ik denk dat Steven de Giro al heeft gewonnen.”

 DVD algemeen
Tankink had echter, net zoals iedereen, Steven Kruijswijk incluis, buiten die muur van bevroren sneeuw gerekend. Dus toen Kruijswijk later die avond gedesillusioneerd en met de wetenschap dat hij de Giro had vergooid aankwam op zijn hotelkamer, zat Bram Tankink hem op te wachten. Kruijswijk moet zich nog nooit zo eenzaam en verdrietig hebben gevoeld, want hij vertelde zijn kamergenoot vanuit de grond van zijn hart: “Wat vind ik het fijn dat jij hier nu bij me bent…”

Voor Bram Tankink betekende die ontboezeming dus het hoogtepunt van zijn achttienjarige wielerloopbaan.

Het is pas maart, maar ik mis ‘m verdorie nu al. •

Waardeer dit artikel!

Dit artikel las je gratis. Vond je het de moeite waard? Dan kun je jouw waardering laten zien door een kleine bijdrage te doen. Reuze makkelijk, via bijvoorbeeld iDEAL. Bedankt alvast!

Mijn gekozen waardering € -
Back To Top