skip to Main Content
Est. JUNI 2015

Racisme zoeken op laag water

Jeugdzondes hebben we allemaal, nietwaar? Iedereen heeft in een ver verleden wel eens iets gedaan of gezegd, waar je nu met het schaamrood op de kaken aan terugdenkt. Ik zeg dan: wat geweest is, is geweest. Water under the bridge. Geen oude koeien uit de sloot halen. Als er geen sprake was van moord, is het vast en zeker allang verjaard.

Vandaar ook dat ik best bereid ben om het optreden van Sylvana Simons in Dit was het Nieuws van 22 juni 2002 te vergeten en vergeven. Goed, ze was toen weliswaar al 31, maar toch. Zand erover.

Wat ze destijds precies zei? Om onbedoeld of verholen racisme te illustreren, en om aan te geven hoe moeilijk het is om als allochtoon in upscale Amsterdam Oud-Zuid iets te kopen, vertelde ze een anekdote over wat haar als zwarte vrouw was overkomen in een stomerij in Oud-Zuid.

Dit artikel lees je gratis. Als het bevalt kun je onderaan een kleine bijdrage doen, zodat ik dit soort artikelen kan blijven schrijven

Simons: “Ik was laatst in Oud-Zuid, en ging iets naar de stomerij brengen. En toen zei die mevrouw: ‘Nou… het is hier wel heel duur, hoor’.”

“Eerlijk?!”, wilde Raoul Heertje weten.

“Ja, echt!”, lachte Simons. “Echt.”

Heertje: “Nou ja… Maar dat was echt omdat je allochtoon was?”

Simons: “Nee, dat was een grapje, maar ’t zou kunnen, toch?”

Ah. Een verzonnen anekdote over verkapt racisme. Leuk. Maar goed, als gezegd, een jeugdzonde. Kan gebeuren. Bijna zeventien jaar geleden al weer, we vergeven ’t haar. Toch?

Maar wat schetste onze verbazing een paar weken geleden? Sylvana blijkt niets te hebben geleerd van het verleden. Ze, 48 jaar inmiddels, verzint nog steeds racistische ontmoetingen die achteraf helemaal niet racistisch bleken.

 Outdoor algemeenHet Parool van 23 maart 2019 vond het kennelijk ook best opmerkelijk, want ze openen het interview dat ze met haar hadden ermee:

“Vorige week zat Sylvana Simons (48), fractievoorzitter van Bij1, met vriendinnen in een restaurant in Oost. De eigenaar meldde zich aan haar tafel om te zeggen dat hij het leuk vond dat ze voor zijn zaak had gekozen. ‘Maar ik realiseerde mij dat het ook andersom had kunnen zijn, dat hij had kunnen vragen of ik weg wou gaan’, zegt Simons.”

Wat u hoorde was het breken van mijn klomp. Want het is ook nóóit goed. Zelfs in een gebaar van vriendelijkheid weet Sylvana Simons weer iets van (mogelijk) racisme te zien.

En ze is niet de enige. Van de week debuteerde columnist Babah Tarawally in Trouw. Tarawally, geboren in Sierra Leone maar tegenwoordig Nederlander, hoopt de verzoenende stem te zijn in het steeds verder polariserende Nederland.

Tarawally verhaalde over wat iedereen wel eens heeft meegemaakt in een vliegtuig. Dat er een hork naast je zit, die denkt dat ie onze lieve heer zelf is, die met tegenzin (of helemaal niet) de armleuning wil delen, en de al zo beperkte (been)ruimte helemaal voor zichzelf opeist. Reuze irritant, natuurlijk. ‘Wat ’n eikel’, dachten wij met z’n allen toen het ons overkwam.

Zo niet Tarawally. Die constateerde racisme. Want de onderhavige hork was namelijk blank. Of wit, in de bewoordingen van Tarawally. En hij leek ook nog eens op Willem van Oranje (was natuurlijk niet zo, maar hem ‘Willem’ noemen komt de moraal van z’n verhaal nu eenmaal ten goede). En wat Willem deed, was het koloniseren van ruimte. Hij en zijn soortgenoten scannen namelijk op pigmenten. Roepen dat buitenlanders zich maar moeten aanpassen.

Niet dat dat werd gezegd of ook maar geïmpliceerd door ‘Willem’. Nee, dat maakt Tarawally allemaal op uit diens horkerige gedrag. Knap hè? Sylvana Simons zal er ongetwijfeld trots op zijn. Ik kan niet wachten op het volgende epistel van deze zelfverklaard ‘bruggenbouwer’.  •

Waardeer dit artikel!

Dit artikel las je gratis. Vond je het de moeite waard? Dan kun je jouw waardering laten zien door een kleine bijdrage te doen. Reuze makkelijk, via bijvoorbeeld iDEAL. Bedankt alvast!

Mijn gekozen waardering € -
Back To Top