skip to Main Content
Est. JUNI 2015
Vierenhalf Jaar Voor Postzegelfraude, Taakstraf Voor Verkrachting

Vierenhalf jaar voor postzegelfraude, taakstraf voor verkrachting

Rolt u wel eens met de ogen? Ik wel. Regelmatig. Flagrante domheid of verbazingwekkende onwetendheid kunnen bij mij steevast op een ogenrol rekenen. Letterlijk uitgevoerd, of slechts in gedachten.

Wat mij ook altijd zeker met de ogen doet rollen, zijn opmerkingen over de Nederlandse strafmaat. Die is volgens de goegemeente natuurlijk steevast te laag. Daar gáán we weer, denk ik dan, vooral als er vervolgens de onvermijdelijke vergelijking met het buitenland wordt getrokken. Daar zouden ze in Nederland ‘ns een voorbeeld aan moeten nemen, klinkt het dan. Ja, hou je oogballen dan maar ‘ns op hun plaats. Vooral omdat er hier in vergelijking met vele buitenlanden heel stevig wordt gestraft.

Maar goed, niets menselijks is mij vreemd. Want ook heb mij de voorbije weken een paar keer achter de oren gekrabd bij het horen van door verschillende rechters opgelegde straffen. Maar niet omdat ik de straffen te laag vond. Integendeel. Ik vond ze, in vergelijking met straffen voor in mijn ogen veel ergere vergrijpen, juist wat aan de hóge kant.

Neem de hotelpiraten. Jan V. en Jolanda H. dineerden en sliepen her en der in het land zonder te betalen. Mag niet. Heel vervelend voor de uitbaters van de café’s, restaurants en hotels die ze benadeelden voor tienduizenden euro’s. Bovendien waren ze al ‘ns eerder tegen de lamp gelopen. Onverbeterlijke recidivisten dus. Maar respectievelijk vier en drie jaar gevangenisstraf? Plus nog ‘ns het verplicht terugbetalen van bijna 30.000 euro? Poe.

Of neem de Limburger Jurgen L. Die besloot samen met een kompaan valse postzegels te gaan verkopen. Een lucratieve business, want PostNL schijnt door de fraude miljoenen schade te hebben geleden. Fout, slecht en hartstikke verboden, maar L. moet van de rechter maar liefst viereneenhalf jaar brommen. Vierenvijftig maanden op water en brood! Nounou.

Ja, ik weet: wie zich brandt moet op de blaren zitten. En ’t zijn kennelijk de straffen die er voor staan. Niet piepen, dus.

Wil ik ook niet.

Maar toch.

Want neem nou deze nieuwskop van dinsdag: Taakstraf voor Friese moeder die dochter aanbod voor seks.

Hè, wat?

Ja, het staat er echt. Taakstraf. En het artikel lezend, rijzen mij nog meer haren ten berge. Een 51-jarige vrouw uit Joure bood haar destijds veertienjarige dochter (in 2012) aan voor seks. Da’s het faciliteren van verkrachting van een minderjarige, dunkt mij. Ik vond de eis van de officier al aan de lage kant (tien maanden), maar die uitspraak…? Taakstraf en één dagje zitten voor madam. Want er bestond volgens de rechter geen kans op herhaling. Een destijds 27-jarige man die ’t kind daadwerkelijk verkrachtte, moet ‘maar liefst’ zes maanden zitten.

Wauw.

Jan V., Jolanda H. en Jurgen L. zullen bij het horen van die ‘straffen’ best even met de ogen hebben gerold. En terecht. •

 

Back To Top