skip to Main Content
Est. JUNI 2015
Zwoele Bejaardenmuziek In Grolloo

Zwoele bejaardenmuziek in Grolloo

De line-up van het International Bluesfestival in Grolloo stond al als ‘n huis. ZZ Top (La Grange!), Lynyrd Skynyrd (Free Bird!), en wat mij persoonlijk ook heel erg aanspreekt: St. Paul & the Broken Bones (youtube die gasten!). Om de vingers bij af te likken. Van de week kwam daar nog ’n knoeperd van een naam bij. Van the Man Morrison.

Johan Derksen, medeorganisator van het tweedaagse muziekfeest, liet weten dat er met het strikken van Morrison een droom was uitgekomen. In de zestiger jaren was Derksen namelijk fan van Morrisons voormalige band Them. U weet wel, van G-L-O-R-I-A, Here comes the Night en Mystic Eyes.

Op het kantoor van Derksen hangt ook al jaren een fraaie foto van hemzelf met z’n idool. Al is het het niet de gebruikelijke fanfoto. Derksen en Morrison staan zo wat met gebalde vuisten tegenover elkaar. De twee hebben duidelijk ruzie.

De foto stamt uit 1974, en werd gemaakt op de drafbaan van Hilversum. Derksen was er als journalist (namens het Nieuwsblad van het Noorden), samen met een fotograaf. Morrison zou er optreden op het Summerconcert, net als onder meer The Allman Brothers, Jerney Kaagmans Earth & Fire en The Doobie Brothers.

Het optreden van Van Morrison ging die 8ste juli echter niet door. Dankzij Johan Derksen.

“We hadden backstagepassen”, vertelde de laatste mij afgelopen zomer, “en daar maakte mijn fotograaf een foto van Morrison. Maar die reageerde zó hysterisch. Die eiste het rolletje op. Ik dacht, ben jij gek, gewoon effe een foto, je bent artiest, geef mij die camera, dan zal ik ’ns een foto maken. Nou, toen brak de pleuris uit.

Jerry!, riep Morrison. Kwam er plotseling zo’n Hell’s Angel met een paardenstaart de hoek om. Was kennelijk z’n road manager. Daar maakte een andere fotograaf weer een foto van, waarna er nog klappen zijn gevallen ook. Al met al was ie zo over z’n theewater, dat ie niet heeft opgetreden. Heel Hilversum over de zeik.”

Of Morrison nog altijd z’n grote idool was, wilde ik in augustus weten.

“Mwoah. Ik volg ‘m nog wel, maar hij maakt tegenwoordig toch wat bejaardenmuziek”, vond Derksen. “’t Is vrij voorspelbaar allemaal. Een beetje zwoele nachtclubjazz. ’t Is niet meer de Morrison van vroeger. Twee jaar geleden heb ik ‘m nog gezien in Londen, in de Royal Albert Hall, en toen deed ie nog wel even z’n best. Als ie in Nederland is ga ik altijd wel even kijken, maar ik ben al een paar keer in de pauze weggegaan. Zat ik me gewoon te ergeren. Van Jan-Willem Roy, die in z’n voorprogramma speelde, hoorde ik dat ie altijd een diplomatenkoffer bij zich heeft, met daarin een keukenklok. Die zet ie dan in de coulissen. En precies op het moment dat z’n tijd erop zit, loopt ie weg. Als je er geen plezier in hebt, blijf dan weg, denk ik dan. Voor het geld hoeft ie het niet meer te doen.”

Keukenklok of niet: Johan Derksen cum suis hebben jaren geprobeerd om Morrison naar Grolloo te lokken. Dat liep vaak stuk op het feit de nukkige Noord-Ier niet van festivals houdt. Hij wilde alleen voor zittend publiek komen spelen. “Maar het festival komt al niet uit de rode cijfers, en als we dertienduizend staanplaatsen gaan vervangen door vijfduizend stoeltjes al helemaal niet”, aldus Derksen.

Waardoor het nu dan wel eindelijk is gelukt? “Heel veel bidden en smeken”, bekent Derksen. “Maar hij begrijpt ook wel dat dit niet een of ander lullig bluesfestivalletje is.” •

 

Back To Top